Ukleti bunar

BUNAR KOJI SVE PRETVARA U KAMEN!

Na obali rijeke Nid, kraj Nersboroa u Engleskoj, nalazi se ukleti bunar, čija voda sve što upadne u nju pretvara u kamen. Mještani vijekovima vjeruju da je bunar uklet i kažu da se to vidi i po zidu koji ga okružuje, jer izgleda kao velika lobanja.

A radoznali avanturisti često u bunaru ostavljaju razne predmete – bicikle, lance, medvjediće  koji se stvarno okamenjuju. Najstariji zapis o bunaru je iz 1538, kada se vjerovalo da je voda iz bunara ljekovita.

Lokalna legenda kaže da je u pećini bunara rođena Ursula Sauthejl, poznatija kao Majka Šipton, kćerka lokalne prostitutke. Djevojka je bila toliko ružna da se vjerovalo da joj je otac sam đavo. Kasnije se pričalo da je imala natprirodne moći i da je proricala budućnost. Navodno je predvidjela poraz španske armade 1588, veliki požar u Londonu 1666. godine i pronalazak telefona.

Bunar je tek u 17. vijeku postao turistička atrakcija. Ipak, moderna nauka je zaključila da se u vodi nalazi visoka koncentracija minerala koji stvaraju ogrtač oko predmeta. Takođe, voda je zabranjena za piće zbog prevelike količine kalcita.

Kraken(najveca lignja na svijetu)

Kraken 

Kraken je morsko čudovište iz legendi. Tvrdi se da se pojavljivalo na severu, kod Irske i drugih zemalja na severu. To je ponekad bila kolosalna lignja, a ponekad je to bila ogromna hobotnica. Kraken je bio dug (sa kracima) od 23 metra do 63 metara. Nalazio se u dubokim vodama noću, a danju je ponekad odlazio na površinu. Moreplovci su ga se plašili jer je Kraken, prema

legendi, potapao brodove.

Kraken se pojavljivao u skoro svim ostalim primorskim kulturama. Na Karibima se nazivao se Lusca. Lusca je ponekad bila opisana kao zmaj sa mnogo glava. Rimljanii su ga nazivali Polip. Čak je i Rimski istoričar Plinije, koji je najubedljivije opisaopropast Pompeje, napisao je otprilike ovo: „Nijedna životinja u vodi ne smrdi tako strašno i ne ubija čoveka na okrutniji način od polipa. Ako napadne brodolomnike ili ronioce, priljubi se čvrsto uz njih svojim brojnim sisaljkama i vuče ih u dubinu.“

Najveća poznata lignja je bila duga 18 metara, a neki kažu da je bila duga 22 metara, imala je prečnik sisaljki 20 centimetara. Na koži ulovljenih kitova pronađeni su ožiljci sisaljki koje su imale pola metra u prečniku što govori o lignjama dugim i do 48 metara.

Balbek

Balbek

Baalbek (arap. بعلبك, st.grč. Ἡλιούπολις) je grad u Libanu i važan centar u dolini reke Bekaa. Nalazi se oko 85 kilometara severoistočno od Bejruta i 75 kilometara severno od Damaska. Prema proceni iz 2005. u gradu je živelo 30 916 stanovnika.

Mesto je naseljeno od 8000. godina p. n. e. U rimsko doba nosio je ime Heliopolis. Baalbek je čuven po svojim hramovima iz tog vremena, naročito impozantnim ruševinama jupiterovog svetilišta, jednog od najvećih sakralnih građevina svoga doba. Šest preostalih stubova jupiterovog hrama su simbol Baalbeka, i pored drveta kedra, simbol su Libana. Hramovi i stari grad Balbek su na listi Svetske baštine od 1984.

Prava starost nalazišta je i dalje misterija, a procenjuje se da je ovo drevno megalitsko nalazište staro bar 12.000 godina, iako bi moglo biti starije i od 20.000 godina.

Ono što je prilično zapanjujuće u arheološkoj zajednici jeste terasa ili platforma na kojoj stoji rimski hram u čast boga Jupitera, a s obzirom na veličinu kamenja koje predstavlja temelje hrama, malo je verovatno da su sve to izgradili Grci ili Rimljani.

Velika platforma na kojoj je izgrađen hram je neverovatna, ali danas još uvek stoji samo par stubova. U pitanju je konstrukcija koju moderni arheolozi i inženjeri ne mogu da objasne ako uzmu u obzir konvecionalnu istoriju. Neki veruju da istorija nije tačna kada je u pitanju Balbek.

Među najintrigantnijim od ovih megalita je Triliton, tj. tri ogromna bloka dužine 22 metra, visine 4,5 metara i širine 3,5 metara. Njihova masa je negde između 1.000 i 2.000 tona. Ova tri ogromna megalita su postavljena na red šest blokova granita od kojih je svaki dugačak 10 metara, visok 4 metra i težak preko 300 tona.

Balbek u Libanu je napravljen pomoću blokova kamenja mase između 1.000 i 2.000 tona po kamenu. Ovo kamenje je moralo biti preneseno iz kamenoloma koji je udaljen oko kilometar, što možda ne zvuči daleko, ali kada se uzme u obzir težina kamenja, bilo bi puno da je udaljen i 100 metara.

Preciznost ovih megalitskih struktura je neverovatna. One su poređane tako da između njih ne može da stane ni list papira. Mnogi veruju da je nemoguće da su Feničani, Grci ili Rimljani odgovorni za izgradnju, ma koliko god dobri inženjeri bili.

Istraživači su nedaleko od nalazišta pronašli još jedan ogromni blok kamena, koji je delimično zakopan, a koji je dugačak 19,6 metara, širok 6 metara i visoko oko 5,5 metara. Istraživači veruju da je ovaj kameni blok težak oko 1.650 tona. Zvanično objašnjenje arheologa jeste da je na hiljade ljudi učestvovalo u izgradnji i prenosu ovih ogromnih blokova koristeći prostu tehnologiju, tj. štap i kanap. Neki istraživači smatraju da je to nešto što je matematički malo verovatno i gotovo nemoguće. Dakle, ako nisu posedovali naprednu tehnologiju, kako su to izveli?

Plutonova vrata

Plutonova Vrata ( Pluto's 'Gate to Hell' )

Pakao je mesto koje je teško detaljno opisati, jer, na kraju krajeva, da odemo tamo bi zahtevalo da umremo . Ali u pokušaju da se sazna kako je drevna verzija podzemlja izgledala, arheolozi su možda iskopali prolaz do Hada.

Prema italijanskoj novinskoj agenciji ANSA, tim arheologa koji rade u drevnom gradu Frižanin Hierapolis u jugozapadnoj Turskoj tvrdi da je lociran prolaz do Pakla ili Plutonova Vrata - drevno mesto za koje se smatra da je ulazni deo u podzemlje, po rimskom bogu podzemlja, pećina se nalazi u blizini ostataka hrama gdje su arheolozi pronašli stub sa posvetom bogu i njegovoj ženi Kori, odnosno Persefoni. Mala pećina kod hrama Apolona, emituje smrtonosne gasove..

Frančeska D'Andria sa Univerziteta Salento objavila je otkriće na konferenciji za novinare u Turskoj sredinom marta.

"Mogli smo da vidimo smrtonosna svojstva pećine tokom iskopavanja. Nekoliko ptica je uginulo dok su pokušaval da se približe otvoru, odmah su ih ubila isparenja ugljen dioksida, " D'Andria je dodala , prema Discoveri Nevs.

S druge strane Ostin Considine objašnjava da je pećina prirodni fenomen, i da slični "otvori u zemljinoj kori" mogu da se nadju na drugim mestima u svetu:

Takvi opasni portali nalaze se širom sveta. Nesumnjivo najbolji, savremeni Hell Gate je u Turkmenistanu i gori više od 40 godina (geolozi koji su ga slučajno otvorili su odlučili da ga zapale da zaštite lokalno stanovništvo od gasova, i on gori od tada).

Poznati autori kao što su rimski državnik Ciceron i grčki geograf Strabus pisali su o Plutonovim vratima za vreme svojih epoha. Alister Filipini, istraživač rimske istorije na univerzitetu u Palermu, naziva nalazište kod Hierapolis izuzetnim. Za Discoveri Nevs, je rekao - "to potvrđuje i pojašnjava informacije koje imamo iz drevnih književnih i istorijskih izvora."

Hierapolis, u blizini modernog turskog grada Pamukkale, je pod zaštitom UNESCO i ima više od 1,5 miliona posetilaca godišnje.

Makhunik (selo patuljaka)

Selo Makhunik, u ruralnom okrugu Doreh(Iran) poznato je po ljudima jako niskog rasta, prozvani su patuljcima.

U popisu iz 2006 brojali su 508 stanovnika u 125 porodica.Imaju cak i male jako lijepe kucice 

Alcatraz

 Alkatraz - The most invoiced prison of its time: Stories, rumors, legends and famous prisoner No. 85

It was almost 60 years since he stopped working prison on the island of the same name, known for maximum security - Alkatraz. A small island in the middle of the Bay of San Francisco in California in the US initially served as a lighthouse and a military fortification. Later, that place became a federal prison for the largest criminals, and almost sixty years later, Alkatraz is a historic and tourist attraction that Supervises the National Park "Golden Gate".

The island is open to visitors, and visitors can reach an island by a ferry that departs with Doka 33 in San Francisco. Every year, the prison visit several million tourists from all over the world.

The island received the name in 1775 when the Spanish researcher Huan Manuel de Fugil was sailed to it. He believes he called him "La Isla de Los Alcatras", which means "Pelican Island". More than 150 years later, in 1934, Alkatraz was declared a great place to accommodate prisoners, because it is surrounded by icy water and strong sea currents.

The conditions in prison were very bad. The biggest problem was a constant cold and ban on talks among the prisoners. Visits were only allowed once a month. The conversations were performed on the phone and each was recorded. Physical contact with visitors was strictly forbidden. There were 260 prisoners in Alkatraz, who were sentenced to eight years.

Stories, rumors and legends

"Alkatraz is the most invoiced federal prison that this country has ever seen. His history goes far and deeply, as well as stories, rumors and legends. Americans are allegedly to be on the island and before the prison is open", this is The sentence that "Los Angeles Tims" described this prison.

And Mark Tven documented the creepy atmosphere on the island after a visit: "It is cold as winter, even in summer months. Prisoners, foresters and visitors report paranormal phenomena in prison

Alcatraz

Alkatraz - najozloglašeniji zatvor svog vremena: Priče, glasine, legende i čuveni zatvorenik broj 85

Prošlo je skoro 60 godina od kada je prestao sa radom zatvor na istoimenom ostrvu, poznat po maksimalnoj bezbednosti – Alkatraz. Malo ostrvo u sredini zaliva San Franciska u Kaliforniji u SAD u početku je služilo kao svetionik i vojno utvrđenje. Kasnije to mesto postaje federalni zatvor za najveće zločince, a skoro šezdeset godina kasnije, Alkatraz je istorijska i turistička atrakcija koju nadzire Nacionalni park "Golden gejt".

Ostrvo je otvoreno za posete, a posetioci mogu doći do ostrva trajektom koji polazi sa doka 33 u San Francisku. Svake godine zatvor poseti više miliona turista iz celog sveta.

Ostrvo je dobilo ime 1775. godine kada je do njega doplovio španski istraživač Huan Manuel de Ajala. Veruje se da ga je on nazvao "La Isla de los Alcatras", što znači "Ostrvo pelikana". Više od 150 godina kasnije, 1934. godine, Alkatraz je proglašen za odlično mesto za smeštanje zarobljenika, jer je okruženo ledenom vodom i jakim morskim strujama.

Uslovi u zatvoru su bili jako loši. Najveći problem je predstavljala stalna hladnoća i zabrana razgovora među zatvorenicima. Posete su bile dozvoljene samo jednom mesečno. Razgovori su se obavljali telefonom i svaki je bio sniman. Fizički kontakt sa posetiocima je bio strogo zabranjen. U Alkatrazu je u svakom trenutku boravilo 260 zatvorenika, koji su u proseku bili osuđeni na osam godina.

Priče, glasine i legende

"Alkatraz je najozloglašeniji savezni zatvor koji je ova zemlja ikad videla. Njegova istorija ide daleko i duboko, kao i priče, glasine i legende. Amerikanci pominju zle duhove koji su se navodno nalazili na ostrvu i pre nego što je zatvor otvoren", ovo je rečenica kojom je "Los Anđeles tajms" opisao ovaj zatvor.

I Mark Tven je dokumentovao jezivu atmosferu na ostrvu posle posete: "Hladan je kao zima, čak i u letnjim mesecima. Zatvorenici, šumari i posetioci prijavljuju kako se u zatvoru dešavaju paranormalne pojave: čuju šaputanja iz ćelija, vrata ćelija koja se zaključavaju, čuju zvukove sa hodnika, postoje hladna mesta, ponekad se čuju muzički instrumenti i šivaće mašine."

Za one koji veruju u natprirodno, kažu da im je važno barem da pokušaju da čuju sve te glasove, vrištanja, dozivanja i otključavanje i otvaranje zatvorskih ćelija, što su tvrdili mnogi posetioci, ali i zatvorenici koji su neretko proglašavani ludima nakon izlaska.

Jedan od zatvorenika je govorio kako vidi crvene oči po mraku i niko mu nije verovao. Nakon što je celu noć proveo vrišteći, sutradan su ga pronašli zadavljenog.

Nekoliko godina nakon što je Alkatraz zatvoren kao zatvor i otvoren kao turistička atrakcija, grupa Indijanaca je okupirala ostrvo tražeći da se na njemu osnuje univerzitet i kulturni centar. Alkatraz je ipak ostao otvoren za turiste, a istoričari su otkrili u arheološkim iskopavanjima da je na ovom ostrvu nekada bilo indijansko groblje čiji su ostaci još ispod građevine.

Naučnici ipak odbacuju dokaze da je Alkatraz uklet i smatraju da je ta tvrdnja besmislica.

Tretman zatvorenika

Zatvorenici su živeli jednostavno, imali samo stvari preko potrebne za život, poput vode, hrane, krova nad glavom, tuša i lekara.

Jedna od kazni koja se koristila bila je i ona u kojoj su neki zatvorenici privezani lancem koji je na jednom kraju imao kuglu. Nadležni u zatvoru želeli su da to bude mesto kog će se ljudi plašiti, pa su se pobrinuli i za dodatno obezbeđenje.

Oni zatvorenici koji su bili malo bolji, u koje se moglo imati poverenja, imali su neke obaveze kao u tipičnom domaćinstvu.

Od davnih dana, iz vremena prvih doseljenika, verovalo se kako ostrvom šetaju zli duhovi, pa su oni na njega dovodili svoje ljude koje je trebalo kazniti. Ako su počinili neke teške zločine ostavili bi ih na ostrvu zauvek. Verovali su da ako ih ostave na ostrvu, na njemu će i umreti i mučiće ih duhovi do kraja večnosti. Zanimljivo je što je ostrvo i pre nego što je postalo zatvor bilo mesto kažnjavanja.

Zatvorenik broj 85

Jedan od prvih zatvorenika je bio Al Kapone. On je uhapšen 1931. godine zbog utaje poreza. Njemu je u zatvoru bio zabranjen svaki kontakt sa ljudima iz spoljnog sveta. Svirao je bendžo u zatvorskom bendu. Imao je sifilis, te je poslat u bolnicu, pa na kućno lečenje. Umro je 1947. godine. Drugi naziv za Al Kaponea u zatvoru bio je Zatvorenik broj 85.

Čovek ptica

Robert Straud, poznat kao Birdman of Alcatraz, za vreme boravka u zatvoru Levenvort bavio se ornitologijom. On je bio osuđen na 12 godina zatvora zbog ubistva barmena i napastvovanja jedne prostitutke, a inače je bio makro sa Aljaske. Osuđen je na vešanje u zatvoru jer je ubio čuvara, ali je ipak pomilovan i osuđen na doživotnu robiju u Alkatrazu. O njemu je 1962. godine snimljen film Ptičar iz Alkatraza (Birdman of Alcatraz), a njegov lik je tumačio američki glumac Bert Lankaster.

Neuspešna bekstva

Nema dokaza da je iz Alkatraza iko uspeo da pobegne. Bilo je 36 pokušaja, od čega je 23 u startu osujećeno, šestoro ljudi je ubijeno, a dvoje udavljeno. Prvo bekstvo, tj. pokušaj bekstva, desilo se 27. aprila 1936. godine. Prema jednom od pokušaja bekstva snimljen je i čuveni film Bekstvo iz Alkatraza, sa Klintom Istvudom.